Internaten

De noodzaak van Internaten (hostels) in India voor onderwijs aan kansarme kinderen.

Waarom het meisje Pithani Angavi in een internaat zit.

De familie van Pithani woont in Purnapani, een klein dorpje in Orissa (een deelstaat in India) ver verwijderd van een grote stad. Het dorp ligt in een heuvelachtig gebied met dichte bossen. Het gezin bestaat uit de ouders met 3 meisjes en 2 jongens. Ze wonen in een hut van leem met een dak van stro dat ieder jaar vervangen moet worden.
De vader van Pithani is landbouwer. Hij werkt op een stukje grond waarvan de opbrengst sterk afhankelijk is van de regens. Daarnaast verzamelt het gezin brandhout, bladeren voor het maken van wegwerp etensborden, speciale zaden en bloemen. De totale opbrengst is omgerekend € 12,50 per maand.

Pithani wilde heel graag naar school. Maar voor de dichtstbijzijnde school in een groter dorp moest ze minstens een uur lopen door de bossen. Voor meisjes is dat heel riskant omdat ze onderweg naar school gemolesteerd kunnen worden. Het openbaar vervoer is erg schaars en sluit niet aan op de tijden van de school. Haar vader hoorde van een meisjesinternaat in Ghatiduba. Pithani verblijft nu in dat internaat en zit in groep 6. Ze is heel gelukkig en doet stevig haar best op school. Ze wil later lerares worden.

Pithani met haar huiswerk

Het internaat in Ghatiduba is gebouwd met financiële hulp van o.a. SAC. De school ligt vlakbij. Pithani is een van de 235 meisjes in het internaat. Al die meisjes komen uit dorpen zoals Pithani. Was er geen internaat dan kregen al die meisjes ook geen onderwijs. In het internaat krijgen de meisjes alle zorg met betrekking tot hun opleiding, gezondheid, goed eten en drinken etc.

Op de school leren de meisjes natuurlijk de gebruikelijke vakken zoals lezen, schrijven, rekenen, geschiedenis, aardrijkskunde, maar ook hygiëne, omgangsvormen, maatschappijleer.
In het internaat doen ze hun huiswerk met ondersteuning van bijlesleraren. Vooral voor de meisjes in de lagere klassen is dat heel belangrijk. Op school worden de lessen gegeven in Oriya, de officiële taal van de deelstaat Orissa. Thuis spreken de kinderen de taal van het dorp, die heel anders is.
Buiten de schooluren werken de meisjes in de tuin, houden de lokalen schoon van het internaat, wassen hun eigen kleren en hun etensbord.

aan de afwas

Maar er is ook ruimte voor dansen, zingen, toneelstukjes, spelen.

Bleven deze meisjes thuis dan zouden ze ingeschakeld worden in het dagelijkse huishouden zoals op jongere kinderen passen, voedsel verzamelen in de bossen, op het vee passen. In het internaat kunnen ze kind blijven, een plezierige jeugd genieten en hulp krijgen voor hun huiswerk. Een nadeel is wel dat ze niet thuis wonen en de directe zorg van hun ouders ontberen. Maar ze gaan wel met de vakanties naar huis. En ook komen de ouders op gezette tijden naar het internaat om hun kinderen te vertroetelen.

Meisjes worden in India op grote schaal achtergesteld en krijgen minder kansen dan jongens. Maar het blijkt dat vooral onderwijs aan meisjes leidt tot minder armoede, betere gezondheid en minder kindersterfte. Het heeft een mega effect. Want geschoolde vrouwen zijn de “agents of change”, de aanjagers van broodnodige veranderingen in de Indiase maatschappij, hoe moeilijk dat ook is. Daarom is het belangrijk dat meisjes zoals Pithani een kans krijgen om naar school te gaan met als het nodig is een verblijf in een internaat.